CURSO de CESTERÍA

Este ano en Tomiño introducímonos no mundo da cestería,...e foi fantástico. Estivemos da man da mestra cesteira Chus Barreiro, que tivo a valentía de ensinar a un grupo de 35 persoas a tecer cestos. 

O noso tecido foi o vimbio, produto obtido do Salix sp. (Salgueiro), que posúe lixeireza, unha boa flexibilidade e robustez, polo que é un bo material para a realización de cestos. As especies de Salgueiros empregadas en cestería son moitas: Salix viminalis, Salix fragilis, Salix salvifolia, Salix alba,...
Inda que aquí en Galicia, empréganse materiais  moi diversos, dereitos e sen nós, como: castiñeiro, carballo, sanguiño, cerdeira, xesta, silva, codeso, colmo (palla de centeo, avea ou trigo), xuncos, follas de millo...

Salix atrocinerea

Moitos están empezando a crear pola súa conta e teñen xeito, neste blog de Carlos Fontales podedes recoller ideas e tomar notas de cursos que se veñen dando por aí adiante. Aquí  podedes quitar ideas e os cesteiros do Eume tamén nos contan algo sobre este oficio.

Móstranse unhas fotos do evento:

VISITA Á COMUNIDADE DE MONTES DE LANTAÑO E AO TECOR DE PORTAS

Empezamos o curso cunha saída polas terras do Salnés, alí percorrimos baixo sol e chuvia os montes da CMVMC de Lantaño, o noso guía foi Xabier, presidente da comunidade e amigo. Aprendeumos o funcionamento das comunidades e a importancia de participar nelas, ademais de darnos bos consellos para ser uns forestais cun código ético e sostible co entorno.

Pola tarde visitamos o espazo adaptado para a cría de coellos que posúe o tecor de Portas, neste caso o presidente Manuel explicounos a dificultade para introducir e asentar a poboación de coello en Galicia. Despois agasallounos con camisetas e gravou unha entrevista para a radio. María Jose (profesora do módulo de aproveitamentos cinexéticos) e alumnos do ciclo, mostraron as súas habilidades radiofónicas.

A SACA DA CORTIZA

O Quercus suber, é unha especie de crecemento lento, sen embargo, é unha especie interesante a nivel de produción forestal, xa que ofrece a súa cortiza en quendas de aproximadamente 10 anos nas zonas de Extremadura, Cataluña e Andalucía.

A sobreira chega á idade adulta aos 25 anos, tempo en que se lle arrinca a súa pel adolescente, rugosa, percorrida por gretas e irregular, nun proceso coñecido como Descortizado ou A saca da cortiza.

Eiqui podedes ver uns vídeos do Descortizado ou Saca de cortiza.

A codia da Sobreira pode chegar a medir ata 25 cm. Tamén existe maquinaria apropiada para ese proceso; pero non é tan recomendable, xa que o método tradicional segue a ser máis rápido e limpo. Ao final sempre hai que votar man da machada.

Déixovos con esta marabillosa reportaxe de fotografías de José Angel Vidal

XESTIÓN DUN BOSQUE FILANDÉS

UPM, é unha empresa Filandesa que se dedica á fabricación de papel, entre outras cousas. Esta é unha presentación que se atopa na súa páxina: XESTIÓN dun BOSQUE FILANDÉS, aínda que non ven en español é interesante que lle votedes un ollada, pois é moi visual.

RECOLECCIÓN e EXPOSICIÓN de COGOMELOS

Despois duns días de choiva escampou e non podemos ter un día mellor que este. Os piñeirais e as brañas de Pinzás ofreceron o resto.

...e coma tódolos anos J.Luis Pérez Roman tróuxonos cogomelos de Celanova. Aquí tedes a exposición:

Os de 1º estan co cultivo de Pleurotus ostreatus, que xa comentamos neste mesmo blog o ano pasado. Para velo pincha aquí.

NOVA ESPECIE DE COGOMELO EN TOMIÑO

O Sparassis miniensis, recollido en bosques de Pinus pinaster en Galicia descríbese coma unha nova especie, baseándose en datos morfolóxicos e moleculares.

O autor do descubrimento que é membro do grupo micolóxico galego, Xaime Blanco Dios, recolleu esta nova especie en montes do concello de Tomiño. O Sparassis miniensis (miniensis fai referencia ao río Miño) é morfolóxicamente distinto do resto das especies do xénero Sparassis, por presentar a ramificación dos lóbulos decaidos. Os datos moleculares de ADN tamén confirman a súa singularidade.

PELUSEROS

Só unha familia na Sierra de Cazorla adícase á recolección do líquen dos piñeiros, chamado pelusa (eiqui barbas de vello), os que a recollen chámaselles peluseros. Esta é unha actividade dura, que require permanecer durante semanas no bosque subindo polos troncos dos piñeiros para recoller os líquenes adheridos ás súas polas. Unha vez recollidos, prénsanse e agrúpanse en alpacas para o seu transporte e venda.

Os Liquens son unha simbiose entre alga e fungo, o fungo aporta auga e sales minerais e a alga realiza a fotosíntese. Os liques son indicadores da contaminación atmosférica, pois son moi sensibles aos fosfatos e nitratos.
Empréganse para a elaboración dalgúns fármacos, e en cosmética como estabilizadores dos perfumes.

A CASTAÑA

Dise que os Romanos distribuiron por Europa o Castiñeiro e mediante cultivos lograron aumentar as poboacións.

A castaña foi a base da alimentación tradicional, ocupando un lugar destacado, como o pode ocupar hoxe en día a pataca.

O magosto era a festa de agradecemento pola colleita que brindada a terra, festa que coincidía coa recollida das castañas e que se segue a celebrar.

O castiñeiro sofre unha grave enfermidade coñecida coma tinta do castiñeiro, provocada por un fungo que o acaba matando e está minguando as poboacións principalmente nas zonas costeiras.

Un aproveitamento da castaña que ten proxección internacional é o marrón glacé, se queres saber algo máis: http://www.youtube.com/watch?v=1UKdE_GjgJw

CULTIVANDO PLEUROTUS OSTREATUS

O saprofitismo baséase nunha relación de aproveitamento da materia orgánica en descomposición por parte do fungo. Exemplos desta forma de vida son o caso do Pleurotus ostreatus, que introduce as súas hifas nas células mortas da materia que se está descompoñendo e absorve o seu contido. Neste caso o fungo non fai ningún mal á pranta, xa que entra no momento en que esta morta.

Os fungos saprófitos, son os grandes aliados da natureza xa que se encargan de descompoñer a materia orgánica que se acumula no monte en formas máis sinxelas para que sexan de fácil absorción.

EXPOSICIÓN DE COGOMELOS

Iste ano non puido ser, estábamos tod@s con moitas gañas de buscar cogomelos; pero o tempo non axudou. Outro ano será.

Menos mal que o Luís P. Román se lembrou de nós e eiqui estamos con aires de Chantada (que de ahí veñen os cogomelos) e coa exposición montada.